چارلز موهلبرگر، دانشجوی دانشگاه پرینستون، می‌توانست پیشنهاد‌های کارآموزی تابستانی را از یک شرکت بزرگ فناوری یا یک شرکت مهندسی موشک بپذیرد. او تصمیم گرفت به جای آن به سانفرانسیسکو بیاید و یک استارتی استارت‌آپ است. او که به تازگی سال سوم دبیرستان خود را تمام کرده، در حال ساخت یک شرکت هوش مصنوعی است که خدمات حقوقی برای استفاده از زمین ارائه می‌دهد. گرتلر معتقد است اگر این خانه وجود نداشت، بنیانگذاران به دلیل برنامه‌های طاقت‌فرسایشان به ندرت یکدیگر را می‌دیدند. او گفت: «مردم با مشکلات مربوط به بنیانگذاران مشترک و اختلافات مربوط به سهام مواجه هستند و به یک سیستم پشتیبانی نیاز دارند و ما اولین تماس هستیم.»

آلیس جیکوب، قبل از سال آخر تحصیلش در‌هاروارد، در آشپزخانه خانه‌اش نشسته بود و با یک فایل اکسل بزرگ، برای شغل درخواست می‌داد. او گفت پدرش که مهاجری از هند بود، از او می‌پرسید چرا انرژی‌اش را صرف پر کردن فرم‌های استخدام شرکت‌ها می‌کند، درحالی‌که او و شریکش از قبل یک ایده تجاری امیدوارکننده برای ایجاد یک پلتفرم بازاریابی داشتند که دانشجویان دانشگاه را با برند‌ها مرتبط می‌کرد. پدرش به او گفته بود که حاضر است هر کاری بکند تا به زمانی برگردد که جوان بود، از مسوولیت‌ها رها بود و می‌توانست تمام وقت به دنبال علاقه‌اش برود. جیکوب که تابستان را در تک‌ترک می‌گذراند، گفت: «در واقع او بود که مرا به جلو هل داد.»

دنیای اقتصاد – حسین موسوی