13 خرداد 1405
کارشناسان حقوق بینالملل تاکید دارند که جنگ پیشگیرانه بهعنوان حمله نظامی برای مقابله با آنچه تهدیدهای احتمالی آینده خوانده میشود، در حقوق بینالملل فاقد مشروعیت حقوقی است و تنها دفاع مشروع یا اقدام با مجوز شورای امنیت میتواند استفاده از زور را توجیه کند.
همزمان با افزایش تنشهای امنیتی در مناطق مختلف جهان، بار دیگر مفهوم آنچه جنگ پیشگیرانه (Preventive War) خوانده میشود، در کانون مباحث سیاسی و حقوقی قرار گرفته است.
با این حال، بسیاری از حقوقدانان و نهادهای بینالمللی تاکید دارند که جنگ پیشگیرانه در چارچوب حقوق بینالملل معاصر از مبنای حقوقی برخوردار نیست و با اصول منشور سازمان ملل تعارض دارد.
براساس ماده ۲ بند ۴ منشور سازمان ملل، دولتها از تهدید یا توسل به زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی کشورها منع شدهاند. این اصل یکی از ستونهای اساسی نظم حقوقی بینالمللی پس از جنگ جهانی دوم محسوب میشود و تنها ۲ استثنا برای آن پذیرفته شده است: دفاع مشروع طبق ماده ۵۱ منشور و اقدامهایی که با مجوز شورای امنیت سازمان ملل انجام شود.