20 خرداد 1405
استفاده از خاک کشورهای ثالث برای حمله به کشور دیگر، نقض بنیادین منشور سازمان ملل، اصل حاکمیت و تمامیت ارضی است که مسئولیت دوجانبه ایجاد میکند و استثناهای آن بسیار محدود هستند.
حقوق بینالملل معاصر، بهویژه پس از تاسیس سازمان ملل در سال ۱۹۴۵، بر پایه اصول اساسی مانند حاکمیت دولتها، تمامیت ارضی و استقلال سیاسی بنا شده است؛ یکی از مهمترین قواعد این نظام، ممنوعیت تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی هر دولت است.
در ماده ۲(۴) منشور سازمان ملل آمده است: همه اعضا در روابط بینالمللی خود از تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی هر دولت، یا به هر شکل دیگری که با اهداف سازمان ملل ناسازگار باشد، خودداری خواهند کرد.
استفاده از خاک یک کشور ثالث برای انجام حمله نظامی به کشور دیگر، نهتنها حاکمیت کشور میزبان را نقض میکند، بلکه بهطور مستقیم بهعنوان کمک به تجاوز (act of aggression) تلقی میشود؛ این اقدام، مسئولیت بینالمللی هر ۲ دولت متجاوز و میزبان را به دنبال دارد.