
شورای پناهندگان کانادا، عفو بینالملل کانادا، دیگر نهادهای حقوق بشری و کارشناسان استدلال میکنند که مقامهای مرزی کانادا پیش از اخراج پناهجویان به آمریکا تحت توافقنامه کشور امن ثالث، از رعایت ضمانتهای صادرشده توسط دادگاه برای این افراد کوتاهی میکنند.
تا سال ۲۰۰۴، درخواستهای پناهندگی میتوانستند در هر مرز قانونی ورود به کانادا مطرح شوند، جایی که در صورت تایید درخواست، رسیدگی و درخواستکنندگان پذیرفته میشدند.
این وضعیت زمانی تغییر کرد که اتاوا با موفقیت برای تصویب توافقنامه کشور ثالث امن (STCA) لابی کرد و مهاجران را مجبور کرد تا در کشوری که برای اولینبار وارد آن شدهاند، درخواست پناهندگی دهند. این توافقنامه در ابتدا برای مرزهای زمینی اعمال میشد، اما برای گذرگاههای نامنظم یا غیررسمی اعمال نمیشد.
