در طول بیش از ۷ دهه تعامل پرتلاطم ایران و آمریکا، ایستادگی و مقاومت ملت و دولت ایران در برابر رویکردهای استعماری و زیادهخواهانه آمریکا، یکی از عوامل اصلی تشدید دشمنی و خصومت آمریکا با ایران بوده است.
از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ که با هدف بازگرداندن کنترل منابع نفتی و جلوگیری از استقلال اقتصادی ایران طراحی شد، تا سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، ایران بهعنوان نمادی از مقاومت در برابر سلطهجویی امپریالیستی آمریکا ظاهر شد؛ این مقاومت شامل ملیشدن صنعت نفت، خروج از نفوذ مستقیم قدرتهای غربی و ایستادگی در برابر فشارهای سیاسی، اقتصادی و نظامی بوده که در ۵ دهه اخیر تشدید یافته است.
آمریکا با ابزارهایی مانند تحریمهای گسترده، حمایت از معاندان ایران، اقدامهای مداخلهجویانه و فشار بر حرکت ایران در مسیر پیشرفت به ویژه پیشرفت موشکی و هستهای صلحآمیز، به زعم خود تلاش کرد تا این مقاومت را درهم بشکند؛ با وجود این، ایران با تکیه بر اراده ملی، خودکفایی و سیاستهای مستقل، در برابر این زیادهخواهیها ایستادگی کرده و این امر، خصومت آمریکا را به سطحی بیسابقه رسانده است.