رژیم صهیونیستی در حال مشروعیت بخشیدن و اجرای یک الگوی نظاممند محاصره جغرافیایی غزه است که فراتر از یک محاصره جامع، شامل حبس داخلی اجباری نیز میشود. این امر فلسطینیها را در یک منطقه کوچک و ویرانشده در شرایطی شدیدتر و شلوغتر از شرایط منطقه محصور سربرنیتسا قبل از سقوط آن در سال ۱۹۹۵، زمانی که نسلکشی رخ داد، گرفتار میکند.
نسلکشی سربرنیتسا بهعنوان یک هشدار تاریخی روشن در مورد تاثیر مرگبار محاصره غیرنظامیان و محروم کردن آنها از حفاظت و ضروریات زندگی عمل میکند، بهویژه زمانی که این اقدامها بخشی از رفتار نظاممندی است که جزء اصلی نسلکشی مداوم است، همانطور که در غزه مشاهده شد.
در آستانه سقوط سربرنیتسا در سال ۱۹۹۵، حدود ۴۰ هزار نفر در مساحتی حدود ۱۵۰ کیلومتر مربع محاصره شدند. در همین حال، برای بیشتر حدود ۲.۱ میلیون نفر ساکن غزه، منطقه قابل سکونت باقیمانده به حدود ۱۲۸ کیلومتر مربع کاهش یافته است.