پیام سیاستی

در نهایت می‌توان گفت که افزایش مستمری بازنشستگان کم‌درآمد، بدون تردید انگیزه کار پس از بازنشستگی را تا حدی کاهش می‌دهد، اما این اثر نسبتا محدود است. به طور متوسط، حدود ۱۰ درصد از هر یورو افزایش مستمری، از طریق کاهش درآمد ناشی از کار جبران می‌شود. این هزینه باید در ارزیابی سیاست‌های حمایتی لحاظ شود، اما آن‌قدر بزرگ نیست که مانع اجرای برنامه‌های کاهش فقر سالمندی شود.

در عین حال، واکنش بازنشستگان تنها به کاهش ساعات کار محدود نیست و بخش عمده آن از طریق تصمیم برای حضور یا عدم حضور در بازار کار، از جمله صرف‌نظر کردن از بازگشت به اشتغال پس از بازنشستگی رخ می‌دهد. به عبارتی تجربه آلمان نشان می‌دهد میان کفایت مستمری بازنشستگی و حفظ انگیزه اشتغال سالمندان نوعی بده‌بستان واقعی، اما محدود وجود دارد؛ بنابراین دولت‌ها می‌توانند با طراحی هوشمندانه نظام بازنشستگی، هم از گسترش فقر سالمندی جلوگیری کنند و هم بدون ایجاد لطمه جدی به عرضه نیروی کار، بازنشستگان را در صورت تمایل به ادامه فعالیت اقتصادی تشویق کنند.

نوشته : نیوشا شایان مهر
منبع : دنیای اقتصاد