۱۴۰۴/۰۷/۱۱

به گزارش روزپلاس، خیابانها، مغازهها، سفرهها؛ همه از زخمی سخن میگویند که بر پیکر اقتصاد ایران نشسته است. زخمی که از دههی ۹۰ به این سو، زندگی میلیونها خانواده را تحتتأثیر قرار داد. زخمی که بخشی ریشه در اقتصاد نفتی بهجا مانده از پهلوی دارد، بخشی محصول تحریمهای خارجی و بخشی هم حاصل کمکاری و سادهاندیشی برخی مسئولان بود که به جای توجه به ظرفیتهای درونی کشور، کلید مشکلات را در دستان قدرتهای بیرونی میدیدند.
یک دهه چشمانتظار مذاکره
دهه ۹۰ برای دولت وقت ایران دهه «امید به مذاکره» بود. دولت وقت همه توانش را معطوف به یک ایده کرد: مذاکره با آمریکا و غرب. تصور این بود که اگر پای توافقی به نام برجام امضا شود، تمامی تحریمها لغو خواهد شد.
