«همیشه تار پدر را برمیداشتم و کتک هم میخوردم، چون سیمهای سازش را پاره میکردم.» این روایت منصور نریمان از کودکیاش است. به گفته خودش از چهارسالگی عاشق موسیقی شد و همان شیفتگی، سالها بعد او را به یکی از تأثیرگذارترین نوازندگان و چهرهای که امروز از او به عنوان «پدر عود ایران» یاد میشود، تبدیل کرد.
به گزارش ایسنا، منصور نریمان، نوازنده، آهنگساز، ردیفدان و پژوهشگر موسیقی سنتی ایران بود که از او به عنوان پدر عود ایران یاد میکنند.
نریمان در ۲۰ اسفند ۱۳۱۴ خورشیدی در مشهد متولد شد. پدرش که خود سهتار، تار و نی را به خوبی مینواخت از همان دوران کودکی منصور را تحت آموزش خود گرفت و او را با ردیفها و گوشههای موسیقی ایرانی آشنا کرد و نواختن سهتار را به او آموخت. نریمان از ۱۴ سالگیم با شعری به نام «پاییز» بود. تقریبا اکثر خوانندههای قدیم هر کدام دو اثر از من خواندهاند. تعداد آنها به ۳۰ تا میرسد.»
این هنرمند همچنین درباره اینکه کدام یک از نوازندگان عود را از آنها الگو گرفته است، میگوید: «آن زمانی که من عود را شروع کردم به آن صورت نوازنده عودی که دارای شهرت باشد نداشتیم مگر در ارکسترها که آقای کاموسی و محسنی بودند، اما نوازنده عود به صورت تکنواز نداشتیم. حتی من برای اینکه درباره وسعت عود سوال کنم، مجبور شدم از کشورهای عربی و از محمد عبدالوهاب سوال کنم.»