واکاوی پیوند میان تجربه، اخلاق و فلسفه شورش در آثار آلبر کامو؛
از کوچههای فقیر الجزایر تا سردبیری «کُمبا»
آلبر کامو، در گذاری میان تضادهای طبقاتی مستعمرهنشینان در شمال آفریقا و آشوبهای سیاسی اروپا، مفهومی نو از «انسان شورشی» را خلق کرد. او که از کودکی با سکوت و فقر گره خورده بود، در آثارش از نقد استعمار و فاشیزم عبور کرد تا به این نتیجه برسد که در جهانی بدون خدا، تنها پاسخ ممکن به بیمنطقیِ سرنوشت، همبستگی انسانی و دفاع از ارزشهای معنوی اروپا است.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) –نوشته ایم وَندِر پُئل – استاد دانشگاه آمستردام با ترجمه بیتا عظیمینژادان: زندگی آلبر کامو (۶۰-۱۹۱۳) عمیقاً تحت تأثیر سه تراژدی بزرگ بود که بر تاریخ قرن بیستم فرانسه چیره شده است: جنگ جهانی اول (۱۸-۱۹۱۴)، جنگ جهانی دوم (۴۵-۱۹۳۹) و جنگ اسانست برای خود در نزدیکی ساختمان انتشارات گَلیمر، ناشرش، در منطقهی ششم پاریس خانهای خریداری کند.
کامو در ۷ نوامبر ۱۹۱۳ در شب آغاز جنگ جهانی اول در دهکدهی کوچک مُندوی، در نزدیکی قسطنطنیه که یکی از شهرهای بزرگ الجزایر فرانسه بود، به دنیا آمد. مادر او اصالت اسپانیایی داشت و پدرش که به اصطلاح یک “پا سیاه” خوانده میشد، از فرانسویهایی بود که مستعمرهنشین به دنیا آمده بود و خانوادهی او طی نسلها آنجا زندگی کرده بودند. در آخرین رمان زندگی نامهی نا تمام خود، مرد اول، کامو میگوید که نیاکان او پس از شکست فرانسه در جنگ بین فرانسه – پروسین در سال۱-۱۸۷۰از آلساز گریختهاند. طبق آنچه که الیویه تد زندگینامهی نویس کامو میگوید ، خانوادهی کامو از منطقهی بُردو در جنوب غربی فرانسه مهاجرت کردند. احتمال اینکه علت مهاجرت بیشتر اقتصادی و برای دست و پا کردن اندوختهای برای زندگی بوده تا سیاسی، درستتر به نظر میرسد.