به گزارش بازارکار، در حال حاضر هوش مصنوعی به عنوان یکی از تأثیرگذارترین نوآوری‌های قرن بیست و یکم، به حوزه‌هاست. از یک سو، گروهی هوش مصنوعی را ابزاری انقلابی می‌دانند که می‌تواند داستان‌سرایی و یادگیری را به سطوح بی‌سابقه‌ای از شخصی‌سازی و دسترس‌پذیری ارتقا دهد، کتاب‌های کودکان را تعاملی‌تر کند و تجربیات آموزشی منحصر به فردی را برای هر کودک فراهم کند. در مقابل، گروه دیگری نگرانی‌های جدی درباره احتمال جایگزینی نویسندگان و مربیان انسانی با الگوریتم‌ها مطرح می‌کنند و معتقدند این امر می‌تواند منجر به از دست رفتن عمق عاطفی، ارتباط انسانی و خلاقیت واقعی در داستان‌ها شود و وابستگی بیش از حد کودکان به فناوری در سال‌های حساس رشد را به دنبال داشته باشد.

مدیریت موفق این دوگانگی در برداشت عمومی، نیازمند شفافیت در ارتباط درباره مزایا و محدودیت‌های هوش مصنوعی در ادبیات کودکان است. صنعت نشر می‌تواند با تأکید بر نقش هوش مصنوعی به عنوان ابزاری تقویت‌کننده و نه جایگزینی برای خلاقیت انسانی، تدوین معیارهای اخلاقی سختگیرانه و ایجاد شیوه‌های شفاف برای کاربردهای هوش مصنوعی، اعتماد والدین، مربیان و جامعه را جلب کند، با این رویکرد، هوش مصنوعی می‌تواند به جای کاهش ارزش‌های آموزشی و عاطفی کتاب‌های کودکان، به غنی‌سازی تجربه یادگیری و لذت مطالعه کمک کند و نقشی مکمل در کنار خلاقیت انسانی ایفا کند.