ظاهرا اکثر مدیران و روسا و دیگر مناصب حکومتی فقط جایگاه مسئولیت را با شرط عدم مسئووند بوروکراتیک و مهملی را مقایسه کنید با این واقعیت که اگر فارغ‌التحصیل با استعداد و سختکوش و علاقه‌مندی داشته باشیم به راحتی با چندین مکاتبه می‌تواند از یک استاد در یکی از دانشگاه‌های معتبر دنیا پذیرش بگیرد. جوانان فکر می‌کنند با پر کردن صندلی‌های خالی تحصیلات تکمیلی (ظاهرا از نظر مسئولین آموزش عالی دانشگاه عبارت است از قرار دادن تعدادی صندلی خالی در یک اتاق و چسباندن یک وایت بورد به دیوار آن!) می‌توانند آینده خود را از نظر شغلی تضمین کنند.
ولی با نگاهی به آمار منتشر شده رسمی سراب بودن این موضوع بدیهی است. جدای از صرف هزینه‌های هنگفت، حقیقتا وقتی می‌بینیم که در مواردی میوه دسترنج سال‌ها تلاش خود در تربیت و آموزش دانشجوی دکتری به صورت افرادی بیکار یا اسنپ کار بروز می‌کند عرق شرم بر پیشانی من هیات علمی می‌نشیند.
حتی یک کشاورز که شاید سواد چندانی نداشته باشد ولی فهیم و باتجربه و سرد و گرم چشیده روزگار باشد می‌داند که نمی‌توان بهترین دانه را در کویر به بار نشاند یا بی کیفیت‌ترین دانه را در بهترین خاک و آب به خوشه‌های پربار تبدیل کرد. ای کاش مسئولین در مورد تصمیم‌های خلق الساعه کمی بیشتر تامل می‌کردند تا با چنین مصوبه‌هایی کشور و ملت و حتی خود دولت را نیز درگیر گره‌های کوری که شاید ده‌ها سال اثرات مضر خود را بر جامعه تحمیل کند نمی‌کردند!

  مردم سالاری آنلاين