در شرایط کنونی وضعیت بازار کار ایران شرایط کاملا بغرنجی را تجربه می‌کند به طوری که همزمان که با حاکم شدن رکود اقتصادی در کشور و همچنین وضعیت نابسامان اینترنت که تاثیر بکارگران در شورای عالی کار می‌توانیم به این گزاره برسیم که نیروی کار در شرایط کنونی ترجیح می‌دهد مسیر کاری خود را در مشاغل کاذب پی بگیرد تا بتواند دست کم از خلال این مشاغل قدرت تندباد تورم را که نیازهای اصلی معیشت‌اش را در معرض خطر قرار داده کاهش دهد. بر اساس آماری که بازوی پژوهشی مجلس مدت‌ها پیش منتشر کرد حدود 60 درصد از مشاغل کل کشور کاذب است و سهم استانی مانند سیستان و بلوچستان حدود 73 درصد است. اما این که کارفرمایان شغل ایجاد کرده‌اند کمی محل تردید است چرا که اقتصاد کشور و فضای کسب و کار و بازدهی پایین بخش واقعی دست کم در تئوری چنین گزاره‌ای را توجیه نمی‌کند. خروج جریان سرمایه از بخش واقعی به بخش غیرواقعی یا همان بخش غیرمولد در راستای کسب بازدهی بیشتر جریان محتمل‌تری است چرا که اصل اقتصاد کسب بیشترین منفعت است و به همین دلیل ریسک سرمایه‌گذاری و ایجاد اشتغال در کشور بسیار بالاست.
در نهایت اینکه ایجاد اشغال پایدار در شرایط تحریم، عدم سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی، تورم افسارگسیخته، بی‌ثباتی‌های سیاسی و اقتصادی، نداشتن برنامه، نوسانات نرخ ارز و کسری بودجه سنگین ممکن نیست مگر در قالب اعداد کاذب و آمارسازی دروغین. ایجاد یک میلیون شغل در کشور اگر میانگین جهانی را در نظر بگیریم، نیاز به حداقل سرمایه‌گذاری 50 میلیارد دلاری دارد که این میزان سرمایه‌گذاری با واقعیت اقتصاد ایران همخوانی ندارد.