به گزارش  بازارکار به نقل از ایسنا، تعهـد سـازمانی، نوعـی نگرش اسـت کـه میـزان علاقه، دلبسـتگی و وفـاداری کارکنـان نسـبت بـه سـازمان و تمایـل آنـان بـه ماندن در ســازمان را نشــان می‌دهد. برخــی صاحب‌نظران بــرای تعهـد سـازمانی دو جـزء مجـزا و در عیـن حـال مرتبـط قائل‌اند کـه مشـتمل بـر نمندســازی شــغلی، اعتمــاد در آمـوزش بیمارسـتانی، کیفیـت زندگـی، عدالـت توزیعـی و تعاملـی، هویــت ســازمانی، توانمندســازی روان‌شناختی، خودکارآمــدی، رضایــت شــغلی، عدالــت ســازمانی، حمایــت ســازمانی، اعتمــاد سـازمانی موثر هستند».
در این پژوهش پیشــنهاد شده است که مدیــران و سیاســت گــزاران ســلامت بــه عوامــل مؤثر بــر تعهــد ســازمانی پرســنل بیمارسـتانی توجـه بیشـتری مبـذول نماینـد.
شریفی و همکارش معتقدند: «باوجود اهمیـت زیـاد حمایت‌های مالـی در ایجـاد رضایـت شـغلی پرسـنل کـه نقـش بسـیاری بر تعلقات سـازمانی دارد، مدیـران می‌توانند بـا در نظـر گرفتـن برخـی عوامـل کم‌هزینه‌تر نظیـر مشـارکت کارکنـان در تصمیم‌گیری‌های سـازمان، غنی‌سازی شـغل و تفویــض اختیــار، موجــب افزایــش رضایــت شــغلی و تعلقــات سـازمانی گردنـد».
قابل ذکر است ین یافته ها را فصل نامه «مدیریت پرستاری» منتشر کرده است. این نشریه، فصل نامه مشترک سازمان نظام پرستاری جمهوری اسلامی ایران و گروه پرستاری دانشگاه تربیت مدرس است.