۱۴۰۳/۱۱/۱۴
به گزارش روزپلاس، در سالهای اخیر، جشنواره فیلم فجر شاهد حضور تهیه کنندههای با سابقه، بازیگران چهره و فیلمبرداران در قامت کارگردان است. هرچند به نظر میرسید این تغییر جایگاه در خصوص تهیه کنندگان با توجه به شناختشان از گیشه و قواعد ساخت آثار سینمایی نتایجی بهتر از سایر عوامل فیلمها داشته باشد اما بررسی این آثار نشان میدهد که چنین نیست و تجربه تهیه کنندگان نه در نویسندگی آثار و نه در کارگردانی چنگی به دل نمیزند.
«ترکِ عمیق» با عنوان قبلی «میرجاوه»، که نام آرمان زرین کوب تهیه کننده باسابقه را به عنوان نویسنده و کارگردان بر تارک خود دارد، قصد داشته با روایت لحظاتی از زندگی یک بیمار روانی که از تیمارستان به خانه اش بازگشته است و سعی میکند روابطش را با همسرش بازسازی کند، اثری در ژانر درام روانشناختی شناخته شود اما با بررسی این اثر میتوان گفت که تنها نسبت این فیلم با آثار شاخص درام روانشناختی، وجود کاراکتری است که بیماری روحی و روانی داشته است.
از ریتم بسیار کند و کسل کننده ۴۵ دقیقه اول فیلم که بگذریم، نویسنده و سازنده اثر، هیچ اطلاعاتی را از علت گرفتار شدن پیرمرد داستان به مشکلات روحی و روانی به ما نمیدهد. درام روانشناختی باید بتواند دلایل رفتارهای شخصیتهای فیلم خصوصاً شخصیت اصلی را بررسی و با استفاده از آن داستان را روایت کند و الا صرف حضور یک شخصیتی که دارای بیماری روحی است فیلم را تبدیل به درام روانشناختی نمیکند. وقتی که در چند دقیقه آخر فیلم، علت رفتار عجیب و خشونت آمیز همسر پیرمرد را با او متوجه میشویم باز هم در نمییابیم که چرا او باید به دختر خوانده خود، تجاوز کرده باشد و این اقدام او چه ریشههایی داشته و چه اتفاقاتی در روح و مغز او منجر به چنین فاجعه شده است؟ آیا مصرف مشروبات الکی و قمارباز بودنش علت این اتفاق ناگوار شده است، اگر اینگونه است چرا او به بیماری روانی دچار شده است، حال آنکه در موقعیتهای این چنینی معمولاً این قربانی تجاوز است که درگیر چنین مشکلات روحی حادی میشود. میتوان گفت فیلمنامه این اثر در شخصیت پردازی ضعف جدی دارد و به درستی شخصیت پردازی نشده اند.