در منطق قرآنی و روایی، درآمد باید برخاسته از سعی، تلاش و عمل باشد، بر این اساس، اسلام هرگونه ثروت بادآورده، سوداگری، ربا و دلالبازی را که ریشه در کار واقعی ندارند، نفی میکند.
به گزارش خبرنگار مهر،در نظام فکری اسلام، «کار» فراتر از یک فعالیت صرفاً اقتصادی برای تأمین معیشت، به عنوان یک ارزش اخلاقی و عبادی و بلکه رکنی برای تعالی روح و تحقق عدالت اجتماعی تعریف میشود. برخلاف مکاتب مادی که کارگر را تنها ابزاری در خدمت تولید ثروت یا قطعهای از ماشین سرمایهداری میبینند، اسلام کارگر را «مجاهد فیسبیلالله» و عمل او را مایه عزت، کمال عقل و استقلال شخصیت میداند. بوسه پیامبر اکرم (ص) بر دستان پینهبسته کارگر، نه یک حرکت نمادین ساده، بلکه عالر ایرانی افزایش یافته و ثروت ملی به جای خروج از کشور، در سفره کارگران به جریان میافتد.
مطالعه جایگاه کارگر در اندیشه اسلامی نشان میدهد که این دین مبین، جامعترین نگاه را به این قشر دارد. کارگر در اسلام نه یک برده اقتصادی، بلکه یک شریک اجتماعی و یک مجاهد سیاسی است. از دیدگاه فقهی، حقوق کارگر پیش از خشک شدن عرق او باید پرداخت شود و از دیدگاه سیاسی، او رکن استقلال ملی است. تحقق آرمانهای اقتصادی اسلام در گرو تکریم واقعی کارگر، تأمین معیشت او و مبارزه با ساختارهایی است که ثروت را بدون تلاش تولید میکنند.
جامعهای که در آن کارگر عزیز باشد، جامعهای مقتدر، مستقل و مزین به عدالت خواهد بود.