به گزارش بازارکار به نقل از مجله آمریکاییِ «سایکولوژی تودی»، این نابرابری به‌ویژه زمانی زیان‌بار است که آرمانِ «حمایت زنان از زنانای رشد می‌کنند. وقتی این کانال‌ها بسته می‌شوند، نوآوری کُند و فرسودگی شغلی تسریع می‌شود.

آینده مدیریتیِ زنان به تغییر این الگوی فرهنگی بستگی دارد. مدیران زن به جای بازتولید مدل‌های سلسله مراتبی ساخته شده بر اساس محرومیت، فرصتی برای طراحی اکوسیستم‌های حرفه‌ای دارند که ریشه در همکاری متقابل دارند. این به معنای به اشتراک گذاشتن آزادانه ارجاعات، راهنمایی متخصصان نوظهور، تقویت کار یکدیگر و ایجاد پلتفرم‌های مشارکتی است که در آن تخصص به جای محافظت، توزیع می‌شود.

اینها مستلزم هدفمندی و پذیرش آسیب‌پذیری است.

حقیقت این است که پیشرفت زنان هرگز یک بازی با حاصل جمع صفر نبوده است. اما وقتی زنان کمبود را در رده‌های خود تکرار می‌کنند، همه بازنده می‌شوند.

شواهد واضح است: وقتی زنان از یکدیگر حمایت می‌کنند، صنایع نوآورتر و سازمان‌ها مقاوم‌تر می‌شوند. معیار واقعی مدیریت این نیست که ما به تنهایی چقدر بالا می‌رویم بلکه این است که چند نفر دیگر در کنار ما بالا می‌روند.