یادداشت؛
فردوسی با آفرینش «شاهنامه» به داد «زبان فارسی» رسید
خراسانرضوی- علیرضا حیدری مدرس تخصصی ویراستاری و درستنویسی معتقد است: فردوسی با آفرینش شاهنامه، این نامورنامۀ ادبیات فارسی، در کنار باززندهسازی فرهنگ و تمدن و تاریخ ایران و ایرانی، به داد زبان فارسی رسید.
سرویس استانهای خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – علیرضا حیدری، پژوهشگر، استاد دانشگاه و مدرس تخصصی ویراستاری: بیستوپنجم اردیبهشت؛ روزی است که سالهاست به نام نامی فردوسی بزرگ زینت یافته است. این روز البته چند سالی است که به عنوانی دیگر هم شناخته میشود: روز پاسداشت زبان فارسی. این مناسبت هم که بهدرستی در جای خود نشسته است، در کنار بزرگداشت فرزانۀ توس، از توجه به مهمترین میراث آن مرد حکیم، یعنی زبان گرانسنگ فارسی حکایت میکند و ما را به پاسبانی از این میراث هویتی میخواند. بیگمان فردوسی با آفرینش شاهنامه، این نامورنامۀ ادبیات فارسی، در کنار باززندهسازی فرهنگ و تمدن و تاریخ ایران و ایرانی، به داد زبان فارسی رسید و با سرودن شاهنامه کاری کرد که این ستون و پایۀ تمدنی ایرانی ز باد و ز باران گزندی نیابد و شکوه این کاخ بلند مانا و جاودان بماند.
به تعبیر زندهیاد استاد خالقی مطلق ـ که تصحیح شاهنامۀ ایشان بهترین و علمیترین تصحیح موجود است و بهتازگی از میان ما رخت بربست و رفت ـ : «امروز اهمیت زبان فارسی در کنار اهمیت هویت تاریخی فرهنگی و ملی مهمترین آموزه این کتاب است و این دو آموزه از یکدیگر جدا نیستند.»