یادداشت فاطمه عربپور؛
سامانیان و دلبستگی به زبان فارسی
ضرورت تحکیم زبان رسمی به منزله نَخ تسبیح وحدت ملی در دوران پساجنگ
فاطمه عربپور در یادداشتی نوشت: به تشویق یعقوب لیث صفاری (پادشاه صفاریان) شاعران به زبان فارسی شعر سرودند تا درک آن برای فارسیزبانان آسان شود. لذا فارسی در حکم زبان رسمی ایران قرار گرفت و متعاقباً زمینه برای گسترش زبان فارسی فراهم شد.
سرویس تاریخ خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- فاطمه عربپور؛ کارشناس ارشد ادبیات نمایشی و مدرس زبان فارسی: زبان پارسی آئینهای است از تاریخ غرورآمیز یک ملت و نمادی از هویت ملی. گرچه پیشینه مطالعات در دانشهایی چون عرفان، کلام، فلسفه، طب، نجوم و غیره به زبان فارسی بوده است، پس از ظهور اسلام و گسترش آن و گرویدن ایرانیان به آئین جدید، فارسیزبانان با مفاهیم و آموزههای نوین روبه رو شدند که در قالب کلمات و اصطلاحات و بعضاً ضربالمثلها از عربی به فارسی راه یافت ولی بر خلاف تمدنهایی چون مصر که زبان پیشین خود را در برابر تمدن عربی و اسلامی از دست دادند، تمدن ایرانی و زبان فارسی به کلی تسلیم زبان عربی نشد. گویند به تشویق یعقوب لیث صفاری (پادشاه صفاریان) شاعران به زبان فارسی شعر سرودند تا درک آن برای فارسیزبانان آسان شود. لذا فارسی در حکم زبان رسمی ایران قرار گرفت و متعاقباً زمینه برای گسترش زبان فارسی فراهم شد. در ادامه با کوشش سامانیان، تکامل زبان فارسی تضمین شد؛ زیرا امیران سامانی به دلیل علاقۀ زیاد به شعر و زبان فارسی، روند گسترش این زبان را تسهیل نمودند.