نمایشگاه حضوری کتاب و یک ضرورت اجتماعی؛
وقتی «فرهنگ» فقط خریدن کتاب نیست
گلستان- نمایشگاه کتاب تهران فقط یک محل خرید نیست؛ یک محل ملاقات فرهنگی است. یک حافظه مشترک و نشانهای است از اینکه کتاب هنوز میتواند مردم را دورهم جمع کند. امسال به دلیل شرایط خاص کشور، برگزاری نمایشگاه مجازی قابل درک و منطقی است اما این به معنای فراموش کردن مطالبه برگزاری حضوری این رویداد نیست.
سرویس استانهای خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – محمد نوری، کتابدار، نویسنده و پژوهشگر حوزه کتاب: کافی است یکبار در روزهای نمایشگاه کتاب تهران میان جمعیت قدم زده باشید تا بفهمید ماجرا فقط خریدن چند جلد کتاب با تخفیف نیست. نمایشگاه، از همان لحظهای که واردش میشوید، چیزی بیشتر از یک بازار است: بوی کاغذ، ازدحام مشتاقانه آدمها، گفتوگوی دانشجویی که فهرست کتاب در دست دارد با ناشری که تازهترین اثرش را معرفی میکند، صفی که برای امضای یک نویسنده شکلگرفته، خانوادهای که کودکشان را برای اولین تجربه جدیِ مواجهه با کتاب به نمایشگاه آوردهاند و آن حسِ آشنای پرسه زدن میان غرفهها برای پیدا کردن کتابی که شاید اصلاً از قبل قصد خریدنش را نداشتهاید. اینها را نمیشود فقط با عنوان «فروش کتاب» توضیح داد. نمایشگاه کتاب تهران، در معنای دقیق کلمه، یک رویداد زنده فرهنگی است.
در سالهای گذشته، نمایشگاه بینالمللی کتاب تهران به یکی از مهمترین آیینهای فرهنگی کشور تبدیلشده است؛ رویدادی که هرسال، نهفقط برای ناشران و نویسندگان، بلکه برای معلمان، دانشجویان، پژوهشگران، کتابداران، خانوادهها و مخاطبان عادی کتاب، به یک قرار ثابت فرهنگی بدل میشود. آمارهای دورههای مختلف نمایشگاه هم نشان میدهد با رویدادی کوچک و محدود روبهرو نیستیم. میلیونها بازدیدکننده، بیش از سه هزار ناشر داخلی، صدها ناشر خارجی، صدها هزار عنوان کتاب و گردش مالی چند صد میلیارد تومانی؛ اما حتی این اعداد بزرگ هم بهتنهایی نمیتوانند اهمیت نمایشگاه را توضیح دهند؛ چون مسئله اصلی در نمایشگاه، فقط حجم عرضه و تقاضا نیست، بلکه کیفیت حضوری است که پیرامون کتاب شکل میگیرد.