۱۴۰۴/۰۳/۲۰
به گزارش روزپلاس، در سالهای اخیر، یکی از آشکارترین ضعفهای سریالهای ایرانی، چه در قاب تلویزیون و چه در بستر شبکه نمایش خانگی، نبود فیلمنامهای قوی و ساختارمند است. این فقدان نهتنها کیفیت آثار نمایشی را کاهش داده، بلکه نشان داده است که بدون ستون فقرات محکم یک داستان، بزرگترین بازیگران و پرخرجترین تولیدات نیز نمیتوانند مخاطب را جذب کنند.
در غیاب نویسنده، بازیگر هم تنهاست
در ساختار تولیدات سریالهای شبکه نمایش خانگی، بارها گزارش شده که تا 75 درصد بودجه به بازیگران اختصاص مییابد و سهم نویسنده و تیم فیلمنامهنویسی در پایینترین سطح ممکن قرار دارد. چنین نگاهی به تولید، نویسنده را از جایگاه محوری خود خارج کرده و به حاشیه رانده است. در حالی که سریالهای موفقی چون صاحبدلان، که به قلم علیرضا طالبزاده نوشته شده بود، نمونههایی از توجه به قلم و ساختار درام بودند، امروزه بیشتر تولیدات صرفاً بر چهرهها و هزینهها تکیه دارند.