گلیژه گلآرا از رمان «برهوت» اثر پدرش امیر گلآرا میگوید؛
رنج امروز، دردهای فراموششدهی گذشته را بیدار میکند
گلیژه گلآرا، دختر امیر گلآرا، گفت: در برهوت، اوهام و تخیلاتِ راوی، از خلالِ تداعیِ معانی، تجربههای زمانِ حال را به گذشته پیوند میدهند.نقشِ حوادثِ امروز، بازتابی از الگوها و زخمهای کهنهی تاریخ است. رنجِ امروز، دردهای فراموششدهی گذشته را بیدار میکند.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مرضیه نگهبان مروی: «برهوت»، رمانی است که امیر گلآرا، در دههی شصت نگارش کرد اما اکنون بعد از مرگ نویسنده و پس از دههها سکوت، این اثرِ دستنخورده با حمایتِ دخترِ نویسنده و پس از عبور از دههها ناملایمات در نشر گره منتشر شد. در «برهوت»، راوی، فروپاشی پیوندهای عاطفی و فرهنگیِ یک خانواده را در میانهی تحولاتِ خشنِ اجتماعی روایت میکند. این نثرِ شعرگونه، بازتابی از سبکِ منحصربهفردِ گلآراست که از سنتِ هدایت تا دادائیسمِ پنهانِ «نکبت» پیش رفته است. به بهانه انتشار این کتاب، گفتوگویی با گلیژه گلآرا، دختر نویسنده داشتیم:
نام امیر گلآرا بهدلیل اینکه سالها در ادبیات ایران حضور نداشته از حافظه جمعی خوانندگان ادبیات داستانی دور است، برای آشنایی بیشتر با ایشان، از چه زمانی نوشتن را آغاز کردند و جرقهی اصلی نویسندهشدن ایشان از کجا زده شد و سیر نویسنده شدن ایشان چگونه بود؟