کاوه تیموری هنرمند خطاط با تاکید بر رسالت هنرمندان در شرایط امروز از پیوند ادبیات با ایران و اشعاری گفت که فرهنگ و راه را نشان میدهند.
کاوه تیموری خطاط پیشکسوت ایرانی که این روزها آثار خود را با موضوع میهن در نمایشگاه «خط وطن» مجموعه فرهنگی و هنری آزادی به نمایش گذاشته است در گفتگو با خبرنگار مهر در رابطه با انتخاب این زمان برای آغاز نمایشگاهش باتوجه به احتمال کمشدن شمار مخاطبان عنوان کرد: اگر قرار باشد دلاورمردان ما در میدان جنگ خونشان ریخته شود، جانفشانی کنند، فداکاری کنند و ریحانههای زیبای ما در مدرسه میناب اینگونه پرپر بشوند که حتی جنازهشان هم پیدا نشود، من به عنوان مسئولیت اجتماعی هنرمند چه وظیفهای دارم؟ من وظیفهام این است که داشتههای خودم را حرح کردهایم. در آیاتی که شما میبینید، این مقولهها اهمیت زیادی دارد.
این هنرمند خوشنویس در پایان با اشاره به استفاده از شعری با مضمون امید برای قاب پایانی این نمایشگاه بیان کرد: شما میبینید که مردم ۴۰ روز پیوسته در اضطراب و التهاب و نگرانی بودند. پس ما باید با موارد نشاطآفرین و مثبتاندیشی، انرژی آنان را تأمین کنیم. در جمله تابلوی پایانی این نمایشگاه این مصراع از فخرالدین گرگانی را آوردم: «به امیدم، به امیدم، به امید». چرا؟ چون امید یکی از مؤلفههای بسیار بسیار پراهمیت در مثبتاندیشی و صلح درونی است. بنابراین ما باید از این ظرفیت با واسطه ادبیات استفاده کنیم و این شرایط سخت اجتماعی را تا اندازهای گوارا کنیم تا از این مرحله بگذریم.