نگاهی به کتاب «پروست و فلسفه» اثر کاترین الکینز و دیگران؛
اندیشیدن به زمان در قالب رمان
«پروست و فلسفه» برای مخاطبی که میخواهد فراتر از خوانش ادبی صرف، به لایههای اندیشه در «در جستوجوی زمان از دسترفته» نزدیک شود، یک اتفاق مهم است: مجموعهای از ایدهها و زاویهها، از عشق و حسادت تا موسیقی و آگاهی، که میتواند خواننده را در نقطهای از مسیر درگیر کند و به بازخوانی پروست برگرداند.
سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)- مسعود تقیآبادی: کتاب «پروست و فلسفه: جستارهایی دربارهٔ در جستوجوی زمان از دسترفته» با نویسندگی کاترین الکینز و دیگران و ترجمه قاسم مؤمنی، توسط نشر خوب و در سال ۱۴۰۵ در بازار نشر ایران معرفی شده است. آنچه این کتاب را برای مخاطب فارسیزبان جذاب میکند، وعدهاش برای نزدیککردن یکی از بلندترین و پیچیدهترین رمانهای تاریخ ادبیات به پرسشهای فلسفی است؛ رمانی که با خاطره معروف شیرینی آغشته به چای، راهی به گذشتهای میگشاید که گمان میرفت برای همیشه از دست رفته باشد، و سپس در قالب روایت جستوجوی یک جوان برای نویسنده شدن، پیوندهای میان خود، تجربه، هنر، رنج، عشق و گذر زمان را پیش چشم خواننده میگذارد.
در عین حال، همین گستردگی موضوعات و تعدد صداها، کتاب را به مجموعهای تبدیل میکند که هم میتواند الهامبخش باشد و هم محل مناقشه؛ زیرا در کنار فصلهای خواندنی و ایدههای تازه، انتظار خواننده از «رویکرد فلسفی» را نیز بالا میبرد: آیا قرار است کتابی درباره «در جستوجوی زمان از دسترفته»، به شکل مستقیم و منسجم به زمان و حافظه بپردازد، یا قرار است با پراکندگی آگاهانه، از مسیر موضوعات حاشیهایتر به متن نزدیک شود؟