اسوندسن در این کتاب، با لحن طنزآمیز اما کنترل‌شده، می‌کوشد حماقت را از «ویژگی شخصیتی» و «برچسب اخلاقی» جدا کند و آن را به مثابه یک پدیده شناختی-فرهنگی توضیح دهد. ادعای محوری ساده است: آنچه خطرناک‌تر از نادانی صرف است، گونه‌ای از نابخردی است که با اطمینان و خودبسندگی همراه می‌شود؛ وضعیتی که در آن فرد یا جمع، نه فقط کم می‌داند، بلکه بد می‌اندیشد و بداندیشی خود را هم بازتولید می‌کند. به زبان دیگر، مسئله صرفا به «کمبود اطلاعات» معطوف نمی شود؛ «عادت‌های ذهنی» و «شیوه قضاوت» هم مهم است.