پژوهشکده هنر برگزار کرد؛
بازخوانی نسبت میان مرزبندیهای رسانهای در نظریه فیلم
پژوهشکده هنر فرهنگستان هنر در کرسی ترویجی نقد هنر با عنوان «حضور سنت لائوکوئونی گوتهولد لسینگ در دو نوشته از رودلف آرنهایم و اروین پانوفسکی»، به بازخوانی نسبتِ میان مرزبندیهای رسانهای در نظریه فیلم پرداخت. چگونه یک سنت فکری واحد در بابِ تفکیک رسانهها، به پیدایش دو الگوی زیباییشناختی متضاد در سینما منجر میشود؟ این پرسشِ محوری، محورِ چهارمین کرسی ترویجی پژوهشکده هنر بود که با همکاری دبیرخانه هیئت حمایت از کرسیهای نظریهپردازی شورای عالی انقلاب فرهنگی برگزار شد.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، در این نشست که روز چهارشنبه ۳۰ اردیبهشتماه با مدیریت شهاب پازوکی، عضو هیئت علمی پژوهشکده هنر، برگزار شد؛ مجید پروانهپور، عضو هیئت علمی این پژئوری فیلم پرداخت.
نشست اخیر با محوریتِ بازخوانی سنت لسینگی در تئوریهای فیلم، نه یک همسنجی ساده میان دو نظریهپرداز کلاسیک، بلکه واکاویِ تبارشناسانهای در چراییِ شکافهای موجود در نظریه فیلم معاصر بود. آغازگر این نشست، نقدی برساختاری بر وضعیت دانشگاهی در ایران بود. هسته مرکزی بحث اما احیای «سنت لسینگی» بود. پروانهپور اذعان داشت: «لسینگ در رساله «لائوکون» با مرزبندی میان هنرهای زمانی و هنرهای مکانی درصدد بود تا «خاصبودگی» (Specificity) هر مدیوم را کشف کند. آرنهایم و پانوفسکی، هر دو از سنت لسینگ برای مقایسه سینما و تئاتر (بهعنوان خویشاوندترین هنر به سینما در آن زمان) بهره بردند. هدف اصلی آنها، نشان دادن تمایز ماهوی سینما از تئاتر و در نتیجه، تبیین چیستیِ سینما بود».