به گزارش خبرنگار ایبنا؛ تا پیش از جنگ کره، بخش جنوبی شبهجزیره اساساً فاقد یک ساختار اقتصادی مستقل و قدرتمند بود. میراث استعمار ژاپن (۱۹۱۰–۱۹۴۵)، اگرچه برخی زیرساختهای صنعتی محدود را در شمال متمرکز کرده بود، اما کره جنوبی را عمدتاً به منطقهای با کشاورزی سنتی و کمتوسعه تبدیل کرده بود. با تقسیم شبهجزیره پس از جنگ جهانی دوم، این عدم توازن تشدید شد؛ صنایع سنگین و منابع مهم در شمال باقی ماندند و جنوب با اقتصادی ضعیف، وابسته و فاقد زیرساخت صنعتی وارد دوران جدید شد.
در سالهای پایانی دهه ۱۹۴۰، دولت تازهتأسیس کره جنوبی با مشکلاتی عمیق مواجه بود: بیکاری گسترده، وابستگی شدید به واردات، کمبود سرمایه و ضعف نهادی. اقتصاد، بیش از آنکه یک سیستم تولیدی باشد، به یک ساختار مصرفی وابسته به کمکهای خارجی شباهت داشت. این وضعیت، کشور را بهشدت در برابر شوکهای سیاسی و نظامی آسیبپذیر کرده بود.