واکاوی فرایند انتساب روایتهای غیرمستند به مشاهیر؛
شفیعیکدکنی علیه «دروغهای مقدس»؛ خاطرهای که جعلی از آب درآمد!
در پی انتشار مطلبی در کانال رسمی آثار محمدرضا شفیعی کدکنی مبنی بر تکذیب یک خاطره مشهور، بار دیگر مسئله «اعتبارسنجی محتوا» در رسانههای رسمی و متون آموزشی ایران به میان آمده است. این گزارش به بررسی ریشههای این خاطرهسازیها، تطبیق آن با واقعیات بیوگرافیک و تحلیل فرهنگی پدیده «کرامتسازی» برای بزرگان میپردازد که چگونه حتی با وجود تکذیبِ خودِ فرد، در حافظه جمعی تثبیت میشود.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مرضیه نگهبان مروی: دیروز،هفدهم خرداد ماه ۴۰۵، کانال تلگرامی «م. سرشک» که به عنوان تنها رسانه رسمی منتشرکننده آراء و اخبار مربوط به محمدرضا شفیعی کدکنی شناخته میشود، بیانیهای صریح صادر کرد. جرقه این واکنش، بیان خاطرهای از زبان حسام الدین سراج در برنامه «من ایرانم» شبکه نسیم بود که سالهاست به عنوان یک روایت اخلاقی با نام استاد شفیعی کدکنی پیوند خورده است.
در این بیانیه تأکید شده است که بسیاری از جزئیات مطرح شده در این قصه، با بدیهیترین وقایع زندگی ایشان در تضاد است. این رسانه با هدف جلوگیری از تحریف تاریخ معاصر، اعلام کرد که تکرار این دست مطالب، نه تنها خدمت به ساحت فرهنگ نیست، بلکه نوعی «قصهسازی» چعلی است که چهره علمی یک پژوهشگر را به یک شخصیت داستانی تقلیل میدهد. متن بیانیه منتشر شده در کانال تلگرامی شفیعی کدکنی به این شرح است:
ریشهیابی فرهنگی: سنت مناقبنویسی و پدیده «شکستهنفسی»