۲۱ تیر ۱۴۰۵ – ۲۲:۰۹
مراسم تشییع باشکوه رهبر شهید انقلاب، حضرت آیتالله خامنهای، آنهم در میانه شرایط جنگ، رسانههای عبری را در موقعیتی قرار داد که نه میتوانستند سکوت کنند و نه قادر به انکار بازتاب عظیم این رویداد بودند.
سرویس جهان مشرق – شهادت آیتالله سید علی خامنهای، دومین رهبر جمهوری اسلامی ایران، در نخستین ساعات جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل در اسفند ۱۴۰۴، ایران و منطقه را در شوک فرو برد؛ اما آئین تشییع پیکر ایشان و همراهانشان که به دلیل شرایط جنگی با چهار ماه تأخیر در تیرماه ۱۴۰۵ برگزار شد، به رویدادی کمسابقه در بازتعریف نمادهای قدرت و همبستگی در منطقه و جهان بدل گشت.
مراسمی که از مصلای تهران تا حرم امام رضا در مشهد، و از بغداد تا کربلا، با مدیریت متمرکز نهادهای امنیتی و نظامی و با شعار «باید برخاست» و نماد «مشت گرهکرده»، نه تنها یک وداع ملی، بلکه بیانیهای سیاسی در دل جنگی بزرگ بود.
یکی از اصلی ترین بازتاب دهندگان این مراسم پرشکوه و تاریخی، رسانههای صهیونیستی بودند که این گزارش به واکاوی بازتاب این تشییع طولانی و چندلایه در ه خامنهای، رهبر فقید انقلاب اسلامی را در نهایت نه صرفاً یک مراسم تدفین، که باید «عملیات اقتدار نمایی بزرگ جمهوری اسلامی ایران در میانه شرایط جنگ» خواند.
در شرایطی که ضربهی اولیهی جنگ، ساختار رهبری کشور را هدف گرفته بود، تبدیل مراسم خاکسپاری و تشییع به یک حرکت ایدئولوژیک چندملیتی، از تهران و قم تا نجف و کربلا و مشهد، نشان داد که جمهوری اسلامی ایران در جایگاه رهبری محور مقاومت، تا چه اندازه در بازتولید مشروعیت از دل بحران ماهر شده است.
نماد مشت گرهکرده و شعار «باید برخاست»، نه یک شعار احساسی، که خطمشی رسمی نظام برای دوران بعد از رهبری شهید را اعلام کرد: حرکت از شهادت به بازدارندگی، آنهم در شرایطی که جنگ همچنان ادامه دارد.
بازتاب گستردهی این رویداد در شهرهای شیعهنشین عراق نیز تأکیدی بود بر این واقعیت که محور مقاومت، حتی بدون یکی از اصلی ترین معماران خود، سرمایهی نمادین لازم برای بقا و کنشگری را حفظ کرده است. به اذعان بسیاری از کارشناسان و تحلیلگران غربی، این تشییع، بیش از آنکه نقطهی پایان یک رهبری باشد، به بیانیهی تداوم یک سیستم و تکثیر گفتمان رهبر شهید بدل شد.