۲۱ تیر ۱۴۰۵ – ۱۵:۰۳
پس از حذف تیم ملی فوتبال ایران از جام جهانی ۲۰۲۶، هومن افاضلی در دفاع از عملکرد کادرفنی، شکستناپذیر ماندن ایران را یکی از نکات مثبت این تیم دانست و در عین حال تأکید کرد که جام جهانی و جام ملتها محل تجربهاندوزی بازیکنان جوان نیست.
به گزارش مشرق، تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۴۸ تیمی برابر نیوزیلند، مصر و بلژیک به تساوی رسید و از مرحله گروهی حذف شد. با وجود شرایط خاص مسابقات و مشکلاتی که تیم ملی در طول رقابتها با آن روبهرو بود، عملکرد این تیم را نمیتوان «فاجعه» دانست اما در عین حال، این نتیجه نیز فاصله زیادی با یک عملکرد قابل قبول یا موفق داشت.
اکنون چند هفته پس از پایان رقابتها، هومن افاضلی در گفتوگویی درباره عملکرد تیم ملی توضیحاتی ارائه کرده که بخش مهمی از آن بر پایه «اگر»ها استوار است؛ واژهای که سالهاست فوتبال ایران با آن زندگی میکند.
افاضلی با اشاره به گل مردود شجاع خلیلزاده مقابل مصر گفت: «اگر پای شجاع انحراف به بیرون نداشت و به داخل بود، ما صعود کرده بودیم.»
آیا میتوان عمyle=”text-align:justify”>با این حال، کادرفنی فعلی پس از جام ملتهای آسیا ۲۰۲۳ نیز فرصت کافی داشت تا در فیفادیها، مسابقات مقدماتی و دیدارهای دوستانه، روند انتقال نسل را آغاز کند و حاصل آن را در جام جهانی ۲۰۲۶ ببیند. به همین دلیل این پرسش مطرح میشود که اگر آن فرصت برای جوانگرایی کافی نبود، چه تضمینی وجود دارد که این بار پس از جام ملتهای آسیا نیز همین وعده به سرنوشت دوره قبل دچار نشود؟
شاید این کادرفنی در جام ملتهای آینده نیز با همین رویکرد به دنبال کاهش ریسک و کسب نتیجه باشد، اما پرسش مهمتر آینده فوتبال ایران است. نتیجهگرایی اگر با برنامهریزی برای ساختن نسل بعد همراه نباشد، تنها زمان را به تعویق میاندازد و هزینه آن را بازیکنانی میپردازند که بهترین سالهای فوتبالشان بدون فرصت حضور در تیم ملی سپری میشود.
شاید هیچ نسلی برای همیشه در تیم ملی نماند و هیچ کادرفنی نیز دائمی نباشد، اما نگاه مدیریتی و فنی میتواند سالها بر آینده فوتبال یک کشور اثر بگذارد. تا زمانی که موفقیت با توجیه نتیجه و ساختن دستاورد از حذف شدن تعریف شود، فاصله فوتبال ایران با استانداردهای روز جهان نه کمتر، بلکه بیشتر خواهد شد.