
به گزارش خبرنگار ایبنا، در بازار ایران هنوز هم خیلی از معاملهها با یک تصویر آشنا آغاز میشود؛ دستهچکی که از کشوی مغازه بیرون میآید، تاریخ روی برگه نوشته میشود، مهر و امضا میخورد و بعد یا داخل گاوصندوق میرود یا عکس آن در پیامرسانها رد و بدل میشود. با وجود اینکه بخش بزرگی از خدمات بانکی طی سالهای اخیر دیجیتالی شده، چک همچنان یکی از آخرین ابزارهای سنتی اقتصاد ایران باقی مانده است؛ ابزاری که برای بسیاری از فعالان بازار فقط وسیله پرداخت نیست، بلکه بخشی از فرآیند اعتماد و اعتبار معامله محسوب میشود.
در چنین شرایطی، بانک مرکزی از آبان ۱۴۰۱ پروژه چک الکترونیکی را بهعنوان یکی از مهمترین گامهای بانکداری دیجیتال آغاز کرد؛ ابزاری که قرار بود صدور، انتقال و وصول چک را کاملاً غیرحضوری کند و وابستگی بازار به برگههای کاغذی را کاهش دهد.
