درباره مجموعه شعر «گواهی میدهم هیچ زنی نیست جز تو»؛
دفاعیه نزار قبانی برای عشق
انتشار ترجمه فارسی دیوان «أشهد أن لا امرأة إلا أنت» با عنوان «گواهی میدهم هیچ زنی نیست جز تو» فرصتی است برای بازخوانی یکی از مهمترین پرسشهایی که در تمام دوران شاعری نزار قبانی همراه او بود: چرا این شاعر تا این اندازه از عشق و زن مینوشت؟
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – بهاءالدین مرشدی: انتشار ترجمه فارسی دیوان «أشهد أن لا امرأة إلا أنت» با عنوان «گواهی میدهم هیچ زنی نیست جز تو» توسط فاطمه شاهحسینی در انتشارات مولی، بهانهای است برای بازگشت به یکی از قدیمیترین مناقشههایی که پیرامون نزار قبانی وجود داشته است؛ مناقشهای که شاید بیش از هر چیز در یک پرسش خلاصه شود: چرا این شاعر تا این اندازه از زن مینوشت؟
این پرسش تازهای نیست. نزار قبانی تقریباً در تمام دوران شاعریاش با آن روبهرو بود؛ آنقدر که در متنی با عنوان «چرا زن؟» به آن پاسخ داد. این متن که در ترجمه فارسی کتاب بهعنوان مقدمه آمده، در اصل به دیوان «أشهد أن لا امرأة إلا أنت» تعلق ندارد و از مجموعه دیگری از نوشتههای او انتخاب شده است و مترجم آن را از کتاب «داستان من و شعر» با ترجمه غلامحسین یوسفی و حسین بُکار که پیشتر در انتشارات توس در سال ۱۳۵۶ منتشر شده به کتاب اضافه کرده است. با این حال، کمتر متنی را میتوان یافت که تا این اندازه به فهم جهان شعری نزار کمک کند.