۱۴۰۳/۱۲/۱۸
به گزارش روزپلاس، اختلال اوتیسم، یکی از پیچیدهترین اختلالات عصبی است که بر نحوه تعامل، یادگیری و رفتار افراد تأثیر میگذارد؛ علت دقیق آن هنوز مشخص نیست، اما عوامل ژنتیکی و محیطی در بروز آن نقش دارند. اگرچه اوتیسم قابل درمان نیست، اما با مداخلات درمانی میتوان علائم آن را بهبود بخشید و کیفیت زندگی فرد را افزایش داد. درمانهای رایج شامل رفتاردرمانی، گفتاردرمانی، کاردرمانی و در برخی موارد، دارو درمانی است.
سابقه خانوادگی، جهشهای ژنتیکی، فرزندآوری در سنین بالا، وزن کم هنگام تولد، قرار گرفتن در معرض فلزات سنگین و سموم محیطی، سابقه عفونتهای ویروسی و قرار گرفتن جنین در معرض داروهای والپروئیک اسید یا تالیدومید از علل اوتیسم عنوان شده است.
این در حالیست که سید جواد حسینی، رئیس سازمان بهزیستی کشور با بیان این که اختلال طیف اوتیسم رو به گسترش است، گفته که این رشد میتواند به دلیل غربالگریها و سیستم دقیق تشخیصی باشد و یا به دلیل شرایط بروز این طیف و یا هردو باشد این در حالی است که در همین دوره ما با کاهش میزان اکثر معلولیتها از جمله جسمی حرکتی، ذهنی، شنوایی و … مواجه بودهایم.
رئیس سازمان بهزیستی کشور با اشاره به اینکه تشخیص طیف اوتیسم در دوره طلایی از اهمیت بسیار ویژهای برخوردار است، گفت: بر مبنای سن تشخیص، زیر سه سال بحث مداخلات بهنگام طلایی مطرح می شود که در آمریکا مداخلات لازم برای طیف اوتیسم از ۲.۵ سالگی آغاز می شود، ولی در کشور ما متاسفانه سن مداخله بالای ۴ سال و نزدیک به شروع سن تحصیلی است که اگر تا ۷ سالگی تشخیص و مداخله در مورد طیف اوتیسم انجام نگیرد، پس از آن تقریبا امکان مداخله موثری را نخواهیم داشت.