۱۴۰۴/۰۹/۲۱
به گزارش روزپلاس، وقتی دستگاه قضائی به سراغ احکام فرهنگی و غیرسلبی میرود، انتظار مخاطب روی این محور قرار میگیرد که این مجازاتها حداقل نقش آموزشی و اصلاحگر داشته باشند؛ به نوعی راهکاری که به جای زندان، فرد را با ریشههای فرهنگی و ارزشهای اجتماعی آشنا کند. اما تجربه اخیر اتفاق زینب موسوی، کمدینی که به دلیل اظهارات توهینآمیز نسبت به فردوسی با حکم فرهنگی مواجه شد، نشان داد که این خوشبینی تا چه حد ممکن است خام باشد تا این حد که او مهمان برنامهای میشود و بدون کمترین تردید و پشیمانی میگوید: «برای شوخی که کردم عذرخواهی نمیکنم.» جملهای که بیش از خود حکم، ماهیت این نوع مجازاتها را زیر سوال میبرد.
شوخی سخیف نقد اجتماعی و رو به تمدن بودن نیست
در این میان، بخش دیگری که از ماجرا نیز اهمیت دارد بخشی که خود این کمدین در گفتوگوی اخیرش آشکار کرد و تلاش کرد مرز میان «طنز» و «توهین» را با یک استدلال سادهسازیشده جابهجا کند. موسوی گفت «ذات استندآپ این است که عدهای ناراحت شوند» و ناراحتی بخشی از مخاطبان را نتیجه «تعصبات جامعه سنتی» دانست گویی هر انتقادی، نشانه عقبماندگی است و هر اعتراض، محصول ناآگاهی.