در اندیشه اسلامی، این نگاه پیش از آنکه در ادبیات جدید حقوق بشر مطرح شود، ریشهای عمیق دارد. انسان در این منظومه فکری، صرفنظر از سن، جنسیت، جایگاه اجتماعی یا تواناییهای فردی، دارای کرامت ذاتی است. کودک نیز از همین کرامت بهرهمند است و به همین دلیل، موضوع ترحم یا صدقه نیست، بلکه صاحب حق است.
به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، هیچ تمدنی از کاخها، برجها، کارخانهها یا فناوریهای پیشرفته آغاز نشده است. تاریخ بشر گواهی میدهد که هر تمدن بزرگ، پیش از آنکه در عرصه سیاست، اقتصاد یا علم تجلی یابد، در دامان خانوادهها و در سالهای نخست زندگی کودکان شکل گرفته است. آینده هر ملت، بسیار پیشتر از آنکه در دانشگاهها، مراکز پژوهشی یا نهادهای تصمیمگیری ساخته شود، در آغوش مادری که نخستین واژهها را به فرزندش میآموزد، در کلاس درسی که نخستین تجربه یادگیری را رقم میزند و در جامعهای که کرامت کودک را پاس میدارد، متولد میشود. از همین رو، حقوق کودک را نمیتوان صرفاً مجموعهای از قواعد حقوقی یا برنامههای حمایتی دانست؛ حقوق کودک، بنیان توسعه انسانی، ضامن عدالت بیننسلی و یکی از مهمترین شاخصهای کیفیت حکمرانی است.