بازگشایی یک پرونده قدیمی در باب عطار؛
بازخوانی سرنوشت دو کتابِ نایافته عطار نیشابوری
این موضوع که کدام آثار، در میان آثار پرشمار عطار نیشابوری، واقعاً از زبان و خامه پیر نیشابور بوده هنوز محل بحث و اختلاف نظر است. چنان که درباره ترتیب سرایش آثار نیز هنوز میتوان تردیدهایی داشت. این نوشته بازخوانی سرنوشت دو کتابِ نایافته عطار نیشابوری است.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)- میلاد صلاحی خلخالی، دانشآموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید بهشتی: فریدالدین عطار نیشابوری، شاعر و عارف نامآور قرن ۶ و ۷ ایران زمین، از جهات مختلف چهرهای کِرامند و ارزنده است. از همینرو تتبعات و تفحصهای کوچک و بزرگ درباب او همچنان بایسته و ضروری مینماید. چهره عطار اما به دلایل زیادی همچنان در غبار ابهام و سربستگی فرومانده و درار، در میان آثار پرشمار او، واقعاً از زبان و خامه پیر نیشابور بوده هنوز محل بحث و اختلاف نظر است چنان که درباره ترتیب سرایش آثار نیز هنوز میتوان تردیدهایی داشت.
فروزانفر خسرونامه را از عطار میداند و شفیعی، چنان که مفصلاً در مقدمه مختارنامه آورده، آن را از عطار نمیداند و برآن است که کتابی که عطار در مقدمه مختارنامه با عنوان «خسرونامه» آورده در واقع همان «الهی نامه» است
شفیعی کدکنی: عطار خود به دست خود شرحالقلب و جواهرنامه را از میان برده و سوخته و شسته است، بنابراین هر کتابی به این نامها وجود داشته باشد از او نیست
زرینکوب اعتقاد به از میان رفتن کتابها دارد و ضمن تردید درباره اصالت مختارنامه، سعی میکند تصویری دراماتیک از این ماجرا بسازد