به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایسنا، پروانه اعتمادی هیچگاه خود را در چارچوب یک جریان هنری محصور نکرد. او از آبستره به فیگور رسید، از سیمان به سمت مدادرنگی و کلاژ رفت، سالهایی عکاسی کرد و سالهایی نقاشی را کنار گذاشت، اما در تمام این تغییرها یک ویژگی ثابت ماند؛ جستوجوی مداوم «پروانه» برای رسیدن به معنا.
پروانه اعتمادی در سال ۱۳۲۶ متولد شد؛ دوران نوجوانی را در مدرسه شاهدخت گذراند؛ مدرسهای که حضور معلمانی همچون جلال آلاحمد، فضای متفاوتی برای دانشآموزان ایجاد کرده بود و دقیق همین حال و هوا بود که مسیر زندگی او را تغییر داد.
جلال آلاحمد، پروانه را برای یادگیری نقاشی به بهمن محصص معرفی کرد. کلاسهای سهماهه محصص، اگرچه کوتاه بودند، اما تأثیری عمیق بر ذهن دختر نوجوان گذاشتند؛ نه فقط به دلیل آموزش طراحی و نقاشی، بلکه به واسطه آشنایی با نوعی تفکر مستقل درباره هنر و نقاشی مدرن که به تازگی در ایران باب شده بود.
پروانه پس از دریافت دیپلم، در سال ۱۳۴۶ وارد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد؛ جایی که بسیاری از مهمترین نقاشان نسل او، در همان محیط پرورش یافته بودند؛ اما فضای دانشگاه خیلی زود برایش چالشبرانگیز شد و در نهایت، به توصیه بهجت صدر، استن، ۱۴۰۰
پروانه اعتمادی در تمام سالهای فعالیتش برای بازار هنر کار نکرد و هرگز مسیر هنری خود را بر اساس سلیقه مجموعهداران تغییر نداد. با این حال، بازار هنر در نهایت همان چیزی را تأیید کرد که منتقدان سالها پیش دربارهاش نوشته بودند.
نخستین حضور آثار او در حراجهای هنری به سال ۱۳۸۸ بازمیگردد؛ حضوری که آغاز روندی مداوم در بازار هنر ایران و منطقه را رقم زد. آثار پروانه اعتمادی تا به امروز، ۳۶ بار در حراجهای مختلف عرضه شدند و در مجموع ۴۴ اثر از او به فروش گذاشته شده است.
آنچه بیش از تعداد حضورها اهمیت دارد، کیفیت استقبال بازار از آثار اوست. آمارها نشان میدهد که بیش از ۸۶ درصد آثار عرضهشده از او به فروش رسیدند و میانگین قیمت فروش آثارش نیز به بیش از ۳۱ هزار دلار میرسد.
پروانه اعتمادی در نخستین روزهای سال ۱۴۰۴ چشم از جهان فروبست، اما آثارش همچنان در مهمترین موزهها، مجموعههای خصوصی و حافظه هنری معاصر ایران حضور دارند.
اثر بدون عنوان
* در نگارش این گزارش از اطلاعات کتاب «کتاب پروانه» به قلم علی بختیاری و اطلاعات آماری و تصویری سایت آرتچارت استفاده شده است.
59243