در گفتوگو با احسان طریقت مطرح شد؛
صلح، یعنی امکان سادهی زندگی؛ بازخوانی کرامت انسانی در نامههای جنگ
نامهها، خصوصیترین فرم نوشتار هستند و وقتی در دل جنگ قرار میگیرند، به تکههایی از جان و گواهانی از انسانیت تبدیل میشوند. احسان طریقت با ترجمهی سه مجموعهنامه از نشر «خوب»، ما را با صدای سربازان گمنامی آشنا میکند که در میانهی آتش و خون، به کاغذ و قلم پناه بردند تا روایتگر عشقی ابدی یا دردی بیپایان باشند. در این گفتوگو، به بررسی تلاطمهای درونی انسان در سختترین لحظات تاریخ و نقش نامهها در انسانی کردن روایتهای رسمی جنگ میپردازیم.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مرضیه نگهبان مروی: احسان طریقت، مترجم، اخیراً با انتشار سه اثر تکاندهنده در نشر «خوب»، سفری به اعماق احساسات انسانی در دوران جنگهای جهانی سازمان داده است. او در کتاب «با عشق از میدان جنگ» (نامههای عاشقانه از جنگ جهانی اول) نوشتهی مندی کرکبی، در کتاب «هیچ امیدی در جنگ نیست» (نامههای ماندگار جنگ از مارک تواین تا آبراهام لینکلن) نوشتهی شان آشر و همچنین در اثر «سراغم را از جنگ بگیر» (نامههایی از جنگ جهانی دوم) نوشتهی بیل ادلر، صدای کسانی را بازگردانده که در میانهی ویرانی، تلاش میکردند پیوند خود را با زندگی حفظ کنند. در این مصاحبه، با او دربارهی تجربه ترجمهی این متون حساس، چالشهای حفظ لحن خام نامهها و تبدیل «دشمنِ روی نقشه» به «انسان» گفتوگو میکنیم.
شما در سه اثر اخیرتان، تمرکز ویژهای بر مکاتبات دوران جنگ داشتید. نامه، خصوصیترین فرم نوشتار است و جنگ، سختترین تجربه انسانی. چه چیزی در تقاطع این دو شما را جذب کرد؟