گفتوگو با «سارا عرب»، مترجم کتاب «تئاتر پست دراماتیک»؛
دوران فرمانروایی مطلق درام بر تئاتر به پایان رسیده است
مترجم کتاب «تئاتر پستدراماتیک» گفت: بیشتر از تغییر جایگاه درام سخن میگوید. یعنی درام از بین نرفته، اما دیگر آن مرکز مقتدر و تعیینکنندهی سابق نیست.
سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – صدف سرداری؛ اگر روزگاری تئاتر بیش از هر چیز با نمایشنامه، داستان و شخصیت تعریف میشد، تئاتر معاصر در بسیاری از تجربههای خود از این مرزها عبور کرده است. در دهههای پایانی قرن بیستم، هنرمندان و نظریهپردازان کوشیدند امکانات صحنه را فراتر از روایت و بازنمایی جستوجو کنند؛ جایی که بدن بازیگر، صدا، تصویر، نور، فضا و حتی حضور تماشاگر میتوانند به اندازه متن در تولید معنا نقش داشته باشند. در چنین بستری، مفهوم «تئاتر پستدراماتیک» به یکی از مهمترین کلیدواژههای مطالعات تئاتر تبدیل شد؛ مفهومی که نه از مرگ کامل درام سخن میگوید و نه فقط به اجراهای نامتعارف و غیرروایی اشاره دارد، بلکه تغییری بنیادین در جایگاه درام را توصیف میکند. کتاب «تئاتر پستدراماتیک» نوشته هانستیس لمن، از مهمترین آثاری است که این دگرگونی را صورتبندی نظری کرده است. این کتاب با بررسی جریانهای گوناگون تئاتر معاصر، نشان میدهد چگونه صحنه از سلطه روایت خطی فاصله گرفته و به عرصهای برای همنشینی و تجربههای چندلایه تبدیل شده است. ترجمه سارا عرب در نشر قطره فرصتی فراهم کرد تا با او درباره دیدگاه لمن درباره تئاتر پست دراماتیک و سویههایی از آن در تئاتر ایران گفتوگو کنیم.
چرا سراغ ترجمه «تئاتر پستدراماتیک» رفتید و نخستین مواجههتان با این کتاب چگونه بود؟