به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، یکی از منابع مهم دینی که به انسان در شناخت خدا یاری میرساند، کتاب نهج البلاغه است. خداشناسی در نهج البلاغه ابعاد مختلفی دارد و یکی از این ابعاد، بُعد تربیتی است که در این مقاله به بعد تربیتی خداشناسی در نهج البلاغه اشاره می شود.
خداشناسی در نهج البلاغه و ابعاد تربیتی آن
بنابر روایت الشیعه، در بحث خداشناسی در نهج البلاغه، قسمت هایی که نقل خواهد شد به طور عمده محتوای تربیت را تشکیل می دهد. با تعمق در معانی پردامنه این بخش می توان به دلالت های بینشی و روشی نیز توجه کرد. آثار تربیتی اعتقاد به خدایی که نهج البلاغه با الهام از قرآن مجید مطرح می کند، پردامنه و عمیق و نافذ و اثرگذار است و امکانات نظری الهام بخش و دلالت تربیتی نهج البلاغه را نشان می دهد.
خداشناسی در نهج البلاغه، خدایی را برای انسان تصویر می کند که اعتقاد به آن، روح آدمی را اشباع می کند. چنین خدایی سزاوار هرگونه عبادت است و حاصل عبادت بندtext-align:justify”>[4] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[5] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[6] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[7] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[8] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[9] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[10] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[11] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[12] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[13] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹.
[14] شریف رضی، نهج البلاغه، خطبه ۱، ص ۳۹؛ قم، دارالهجرة، ۱۳۶۶.
منبع اقتباس: ذکاوتی، علی، خداشناسی در نهج البلاغه، امام علی (ع)، فرهنگ عمومی و همبستگی اجتماعی، به کوشش محسن فردرو، تهران، موسسه فرهنگی انتشاراتی زهد، ۸۰، ص ۷۴-۶۷.