کریم رجبزاده، شاعر و پژوهشگر، گفت:صائب در سبک هندی، سعدیِ سبک عراقی است. زبانی که صائب در سبک هندی به کار میبرد، زبانی صحنهپرداز است. کاری که او در غزل دنبال کرده، کاملاً ما را به زبان سعدی ارجاع میدهد. سادگی ممتنع را نیز در زبان صائب میبینیم و این ویژگی کمی نیست.
کریم رجبزاده، شاعر و پژوهشگر، گفت:صائب در سبک هندی، سعدیِ سبک عراقی است. زبانی که صائب در سبک هندی به کار میبرد، زبانی صحنهپرداز است. کاری که او در غزل دنبال کرده، کاملاً ما را به زبان سعدی ارجاع میدهد. سادگی ممتنع را نیز در زبان صائب میبینیم و این ویژگی کمی نیست.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مرضیه نگهبان مروی: دهم تیر، روز بزرگداشت صائب تبریزی است؛ شاعر چیرهدستی که با تخیلی شگرف و ظرافتی بیبدیل در بیان، جایگاه ویژهای در ادبیات فارسی و شرقی دارد. صائب مهندسی کلمات بود که پیچیدگیهای احساس و تضادهای هستی را به زبانی موزون و اثرگذار روایت میکرد.
نگاهی به اشعار او، گویای تسلطش بر آرایههای ادبی است. او در غزلهایش، با ظرافتی مثالزدنی، تضاد میان ظاهر و باطن را میکاود؛ اما در کنار این نگاه نقادانه، صائب شاعر پذیرش و تسلیم است؛ او در یکی از زیباترین اشعارش، همسانی رنج و سرنوشت را به تصویر میکشد و میگوید پیش چشمهای خوابآلود، نالهی عاشق و فسانه یکی است و برای مرغ شکستهپر او، قفس و باغ تفاوتی ندارد.
