به گزارش ایبنا به نقل از مهر، در سالهای اخیر و همزمان با تداوم تورم و نوسانات بازار ارز، بخشی از داراییهای مردم به شکل ارز در منازل نگهداری شده است؛ پدیدهای که در ادبیات اقتصادی از آن با عنوان «ارزهای خانگی» یاد میشود. برآوردهای غیررسمی از وجود دهها میلیارد دلار ارز در اختیار خانوارها حکایت دارد؛ منابعی که در صورت ورود به چرخه رسمی اقتصاد میتوانند به تأمین مالی سرمایهگذاریهای ارزی و تقویت عرضه در بازار کمک کنند.
در همین چارچوب، مدتی است که ایده ایجاد «صندوقهای با درآمد ثابت ارزی» بهعنوان ابزاری برای جذب این منابع و هدایت آن به سمت فعالیتهای مولد مطرح شده و فرآیند عملیاتی شدن آن با دریافت موافقت اصولی یک صندوق در حال پیشرفت است. موافقان این سیاست معتقدند چنین صندوقهایی میتوانند ضمن فراهم کردن امکان حفظ ارزش دارایی برای سرمایهگذاران، منابع ارزی را به سمت پروژههای اقتصادی هدایت کنند. با این حال، نحوه طراحی سازوکار بازدهی، مدیریت ریسک و همچنین جلب اعتماد عمومی از مهمترین چالشهای پیش روی این ابزار مالی به شمار میرود.