شنبه 1405/04/20 ساعت 08:36
.webp)
نورنیوز-گروه سیاسی: اظهار دونالد ترامپ مبنی بر پایان یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا، اگرچه در فضای رسانهای بهعنوان پایان یک مسیر دیپلماتیک بازتاب یافت، اما در سطح راهبردی بیش از آنکه از مرگ دیپلماسی خبر دهد، از تغییر کارکرد آن پرده برمیدارد. خطای رایج آن است که هر عقبنشینی از یک توافق را به معنای کنار گذاشتن مذاکره تلقی کنیم؛ حال آنکه در سنت سیاست خارجی آمریکا، مذاکره هیچگاه یک هدف نبوده، بلکه ابزاری برای تثبیت موازنه مطلوب قدرت بوده است.
آنچه پس از درگیریهای اخیر رخ داد، بیانگر تغییر در «روش اعمال فشار» است، نه تغییر در «هدف». واشنگتن همچنان به دنبال تأثیرگذاری بر رفتار ایران است، اما اکنون میکوشد این هدف را از مسیر ترکیب فشار نظامی، تحریم اقتصادی، تهدید سیاسی و میانجیگری منطقهای دنبال کند. به عبلماسی توافق» به «دیپلماسی اجبار» گذار کرده است؛ راهبردی که در آن، تحریم، تهدید و قدرت نظامی نه جایگزین مذاکره، بلکه ابزار شکلدهی به آن هستند. پرسش تعیینکننده برای آینده نیز این نیست که آیا دو طرف دوباره مذاکره خواهند کرد یا نه؛ بلکه این است که آیا در چنین الگویی، هنوز امکان ایجاد ساز و کارهای عملی برای متعهد سازی آمریکا به اجرای تعهداتس و دستیابی به توافقی پایدار وجود دارد؟