به رغم آنکه سیلابهای اخیر به مدد برخی تحلیل های ارائه شده، برخی از هموطنانمان را به این باور رسانده که خشکسالیهای وسیع و شدید کشورمان پایان یافته و وارد دوران ترسالی شده ایم، خشکسالی در مناطقی از کشورمان با قوت ادامه دارد تا جایی که جان میرباید و درد میزاید.
به گزارش «تابناک»؛ اگر تا چند قرن پیش، ایران را کشور قناتها و مدیریت آب میشناختند و دانش حفر چاههای افقی یکی از صادرات کشورمان بود، حالا تصویری از ایران به جهان عرضه میشود که حکایت از کلنجار رفتن با بی آبی و نگرانیهای روزافزون در این خصوص است.
تصویری که گاه با اتفاقات و اخباری، مهر تأیید میخورد تا بحرانی بودن اوضاع آب در کشورمان پررنگتر جلوه کند؛ رویدادهایی مانند جان باختن چند دختربچه کم سن و سال در چالههایی که برای انبار کردن آب در حومه روستاها در سیستان و بلوچستان حفر میشود.
رویداد دردناکی که جان منیره، مریم و یسرا را ربوده و دلیل آن، غرق شدن این سه دختربچه در «هوتگ» عنوان شده است؛ در همان گودالهایی که کنار روستاها حفر میکید و اجرای طرحهای انتقال آب برای کشور میپیچند، از دیدنشان انصراف میدهند؛ هم آنها و هم مسئولانی که سال هاست این محرومیتها را ندیده اند!
گودالهایی پر از آلودگی و بیماری که برای امثال این کودکان ناآشنا به شنا مرگبار هستند؛ هرچند در عالم واقع، باید آنها را زندگی بخش خواند، چون تنها منبع آب در دسترس شمار زیادی از هموطنانمان هستند. منبع آبی راکد و محدود که هرگز قرار نبوده و نیست از اشکالات متعددش خلاص شود.
وضعیتی که ظاهرا باید به آن خو گرفت؛ به این منابع آبی خطرناک که میتوانند جان کودکان پرشماری را در آینده بگیرند یا زمینه ساز ابتلای بسیاری از هموطنانمان به انواع و اقسام بیماریهای گوارشی شوند. آسیبهایی که در کمین محرومانی نشسته که هوتگ، تنها پناهشان برای فرار از خشکسالی است.