نگاهی به کاغذ انداختم. اشعار خوب و محکمی سروده شده بود. مطلع یا سر نوحهاش این بود: «ای شهیدان به خون غلتان خوزستان، درود / لاله های سرخ پرپر گشته ایران، درود» شهید سید حسین علم الهدی گفت: حاضری این نوحه را در حضور امام خمینی بخوانی؟
رزمندگان دوران دفاع مقدس در هر موقعیت و مناسبتی، یاد و نام اباعبدالله الحسین (ع) را زنده نگه میداشتند که نوحهها، نمود بارز و آشکار این ارادت مقدس بود. نوای هر که دارد هوس کربوبلا بسم الله و ندای هل من ناصر حسینی لبیک بیا خمینی را همه به یاد دارند که با شنیدن آن به خاطرات زیبا و دلنشین دیروزهایمان برمیگردیم.
به گزارش «تابناک»، نوحهها در دوران دفاع مقدس، از نقشآفرینان مهم حرکتها و پیروزیهای جبهه بوده اند و شاعر اینگونه اشعار، خود رزمنده ای بود که در کنار رزمندگان در جبههها یا فرماندهان در قرارگاههای عملیاتی و در اوج انفجار و اضطراب با آرامش دل به توکل و ایمان میسپرد و شعر میسرود.
از چهرههای مطرح اینگونه نوحهها حاج حبیب الله معلمی است. او که در پانزدهم بهمن ۱۳۰۵ در رامهرمز به دنیا آمد، دوران طفولیت خود را در مکتبخانه پدرش که معلم قرآن بود گذرانید؛ مکتبخانهای که توسط نیروهای رژیم پهلوی تعطیل شد. شاعری مخلص که از نوجوانی در تعزیههایی که در رامهرمز و بهبهان اجرا میشد، نقش بازی میکرد و از همان سالهای نوجوانی به شعر و شاعری روی آورد و شد شاعر اهلبیت عصمت و طهارت (ع) که تاکنون نیز به این ابراز ارادت افتخار میکند.
او که در سال ۱۳۴۰ از رامهرمز به ا-sort-up”>