به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کمالگرایی در نگاه اول ویژگی مثبتی به نظر میرسد، اینکه آدم بخواهد کارش را بینقص انجام دهد و بهترین نتیجه را بگیرد. اما همین «بینقص بودن» وقتی از حد تعادل خارج شود، میتواند به یکی از مهمترین موانع شروع کارها تبدیل شود. خیلی از افراد، برخلاف آنچه تصور میشود، بهخاطر تنبلی کارهایشان را عقب نمیاندازند، بلکه ترس از خوب نبودن، اشتباه کردن یا قضاوت دیگران باعث میشود اصلاً سراغ کار نروند.
بنابر روایت ایرنا، در چنین شرایطی، ذهن بهجای حرکت کردن، درگیر فکر کردن و سنجیدن میشود. نتیجه این وضعیت چیزی نیست جز تعلل، استرس و نارضایتی از خود. بهعبارت سادهتر، کمالگرایی افراطی بهجای اینکه ما را جلو ببرد، ما را درجا نگه میدارد.
وقتی «عالی بودن» به مانع تبدیل میشود
خیلی از ما از کودکی یاد گرفتهایم که باید بهترین باشیم؛ بهترین نمره را بگیریم، بهترین عملکرد را داشته باشیم و اشتباه نکنیم. این طرز فکر در ظاهر انگیزهبخش است اما وقتی به یک معیار سختگیران لازم باشد تعریف خودتان از موفقیت را تغییر دهید. موفقیت همیشه به معنای بینقص بودن نیست. گاهی موفقیت یعنی شروع کردن، ادامه دادن و بهتر شدن در طول مسیر. اگر بهجای کامل بودن، روی پیشرفت تمرکز کنید، هم استرس کمتری خواهید داشت و هم عملکرد بهتری خواهید داشت.
کمالگرایی، مانع حرکت یا فرصتی برای تغییر؟
کمالگرایی اگر از حد تعادل خارج شود، میتواند به تلهای تبدیل شود که ما را از حرکت بازمیدارد. در این حالت، مشکل نه تنبلی، بلکه ترس از کامل نبودن است. ذهن برای فرار از این ترس، کارها را به تعویق میاندازد و ما را وارد چرخهای از استرس و نارضایتی میکند.
اما با چند تغییر ساده در نگاه و رفتار، میتوان این چرخه را شکست. مهمترین نکته این است که بهجای بینقص بودن، به «شروع کردن» اهمیت بدهیم. چون در نهایت حرکت اگر ناقص باشد، همیشه از ایستادن بهتر است.