خبرآنلاین- حمید ابوطالبی: امروز تهران شاهد صحنهای بود که فراتر از یک رویداد تاریخی، یک «کنشِ تمدنی» و تجلّی دوبارهی همان «رفراندوم رمضانیّه» بود.
امروز، خیابان بهعنوان عنصر حضور، بار دیگر کارکرد صرفاً فیزیکی خود را از دست داد و به ساحتِ تجلّی ارادهی یک ملت بدل شد؛ ارادهای که میتواند محاسبات صرفاً سختافزاریِ دشمنان را با چالش مواجه سازد. مردم، با تلفیق دین و وطن، نشان دادند که در سرزمین ایران، پاسداری از آرمانها و صیانت از خاک، دو ساحتِ جداییناپذیرِ یک حقیقت واحدند و همین پیوند است که در اوج تهدیدها، یکپارچگیِ احساس را پدید میآورد؛ همان همنواییِ عاطفی و لایهی عمیق ناخودآگاه جمعی که تندبادهای روایت دیگران را بیاثر میسازد.
در این دریای خروشان، آنچه بیش از هر چیز احساس میشد، نه دلهره، بلکه نوعی آرامش در جمع بود؛ سکینهای تمدنی که فردیتِ اندوهگین را در افقِ یک همبستگیِ تاریخی، به که باید به کارآمدی نهادی، همبستگی ملی و افقی روشن برای آینده ترجمه گردد. هر گامی که این سرمایه را به عقلانیت، انسجام و امید پیوند زند، استمرار همان «رفراندوم رمضانیّه» در عرصهی حکمرانی خواهد بود.
از همینرو، پیام امروز تهران، صرفاً نمایش عظمت و شکوه یک تشییع یا اثبات تابآوری یک ملت نبود؛ بلکه اعلام این حقیقت بود که ایران، هرگاه ارادهی تاریخی خود را با وحدت ملی، عقلانیت راهبردی و نظم پایدار پیوند زند، نهتنها از بحرانها عبور میکند، بلکه آنها را به نقطهی عزیمت مرحلهای تازه از تداوم و اعتلای تمدنی خویش تبدیل خواهد کرد.
315