به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، استاد شهید مطهری در یکی از آثار خود به پرسشی پیرامون «چرا انتخاب اصحاب امامحسین(ع) یک انتخاب آگاهانه بود؟» پاسخ گفته اند که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
امام حسین(ع) در شب عاشورا با زبان خاصی با آنها صحبت میکند: آنها به احدی از شما کاری ندارند. اهل بیت من در این صحرا کسی را نمیشناسند. هر فردی از شما با یکی از اهل بیت من خارج شود و برود. من اینجا خودم هستم تنها.
چرا؟ رهبری که میخواهد از ناراحتی و نارضایتی مردم استفاده کند که چنین حرفی نمیزند؛ همواره از تکلیف شرعی میگوید. البته تکلیف شرعی هم بود و امام حسین(ع) از گفتن آن نیز غفلت نکرد اما میخواست آن تکلیف شرعی را در نهایت آزادی و آگاهی انجام بدهند. خواست به آنها بگوید دشمن، شما را محصور نکرده، از ناحیه دشمن اجبار ندارید. اگر از تاریکی شب استفاده کنید و بروید، کسی مزاحمتان نمیشود. دوست هم شما را مجبور نمیکند. اگر فکر میکنید که مسئله بیعت برای شما تعهد و اجبار به وجود آورده است، بیعت را هم برداش چنگ دشمن است. راهی جز این ندارید. یعنی برایشان اجبار به وجود آورد. این سرباز اگر تا آخرین قطره خونش نجنگد، چه بکند؟
اما امام حسین(ع) با اصحاب خودش بر ضد طارق بن زیاد عمل کرد، نگفت: دشمن اینجاست، از این طرف بروید شما را از بین میبرد، از آن طرف هم بروید شما را نابود میکند. بنابراین دیگر راهی نیست غیر از اینکه روغن چراغ ریخته را باید نذر امامزاده کرد. شما که به هر حال کشته میشوید؛ حالا که کشته میشوید، بیایید با من کشته شوید.
آنگونه شهادت ارزش نداشت. یک سیاستمدار اینجور عمل میکند. اما امام گفت که نه دوست تو را اجبار میکند و نه دشمن، هر کدام را که میخواهی انتخاب کن؛ در نهایت آزادی. پس انقلاب امام حسین(ع) در درجه اول یک انقلاب آگاهانه است.
منبع: شهید آیتالله مطهری، حماسه حسینی، ج۱، ص۱۲۶-۱۲۵