به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در گذشته بسیاری از مردم در خانههای بزرگ و حیاط دار زندگی میکردند؛ خانههایی که چند خانوار در کنار یکدیگر سکونت داشتند و روابط خانوادگی و همسایگی در آن پررنگتر بود اما با افزایش مهاجرت به شهرها و شهرنشینی و هزینههای تامینمسکن، زندگی آپارتماننشینی رواج یافت که همین امر بر سبک زندگی، روابط اجتماعی و نوع رفتار مردم تاثیر گذاشت.
تغییر سبک زندگی خانوادههای قدیم و جدید
در خانههای قدیمی معمولا حیاط، باغچه و فضای بازی برای کودکان وجود داشت، اما زندگی در آپارتمان به خاطر فضای کمی که دارد کودکان بیشتر وقت خود را در داخل آپارتمان میگذرانند یا برای بازی به پارکها و فضاهای عمومی میروند.
بنابر روایت ایسنا، سبک زندگی آپارتماننشینی متفاوت است؛ چندین خانواده در یک ساختمان زندگی میکنند و فضاهایی مانند راهپله، آسانسور، پارکینگ و حیاط مشترک است به همین دلیل نظم، همکاری و احترام به حقوق یکدیگر باید رعایت شود. در این سبک از زندگی انسانها باید به مراتب به مسای مجاور منتقل میشود که این موارد باعث شده افراد احساس آزادی و راحتی را در خانههایشان نداشته باشند و ناچار به این هستند که رفتارهای روزمره خود را جهت رفاه حال همسایگان کنترل و تذکر دهند. همچنین رفتوآمدهای مدام، سر و صدای مهمانی، نگهداری برخی حیوانات خانگی، جابهجایی وسائل در راهپلهها و آسانسور یا بازی کودکان در پارکینگ باعث برهم خوردن نظم آپارتماننشینی و حتی گاهی منجر به بحث و گفتوگو میان اهالی ساختمان می شود.
از دیگر معایب آپارتماننشینی میتوان به اختلاف بر سر هزینههای مشترک اشاره کرد. پرداخت شارژ ساختمان، هزینه تعمیرات، نظافت و … گاهی باعث نارضایتی یا تنش میان ساکنان میشود.
در مجموع، آپارتماننشینی با وجود مزایای فراوان، نیازمند صبر، همکاری، مسئولیتپذیری و رعایت حقوق دیگران است. در غیر این صورت، این شیوه زندگی میتواند برای برخی خانوادهها با فشارهای روحی و اجتماعی همراه باشد.