به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، یکی از مهمترین جلوههای این تبیین در قالب زیارتنامههایی است که از سوی امامان معصوم تعلیم داده شد.
بنابر روایت تسنیم، عاشورا با شهادت امام حسین علیهالسلام پایان نیافت؛ بلکه از همان لحظه، مرحلهای تازه از نهضت آغاز شد. تا ظهر عاشورا میدان، میدان شمشیر و ایثار بود و حقیقت در خون شهیدان تجلی یافت. اما پس از آن، رسالت دیگری آغاز شد؛ رسالتی که باید پیام آن خونها را به گوش تاریخ میرساند تا حقیقت در میان غوغای تبلیغات اموی گم نشود.
روش اهل بیت در پاسداشت قیام عاشورا
پس از شهادت امام، دشمن تصور میکرد که با خاموش شدن صدای شمشیرها، قیام نیز به پایان رسیده است. اما آنچه آنان نمیدیدند، انتقال پرچم نهضت از میدان شهادت به میدان روایت بود. کاروان اسیران، حاملان پیام عاشورا شدند؛ کسانی که باید حقیقت این واقعه را روایت میکردند و چهره واقعی ظلم را برای مردم آشکار میکردند.
در این میان، امام سجاد علیهالسلامند. این متون تنها برای عرض سلام و ادب نیستند، بلکه متونی عمیق و معرفتیاند که در آنها مرز میان حق و باطل و جبهه ولایت و دشمنان آن به روشنی ترسیم شده است.
در کنار این زیارتها، اهلبیت علیهمالسلام با بیان احادیث و یادآوری مصیبت کربلا نیز دلها را به حقیقت عاشورا پیوند میدادند. نمونه روشن آن حدیث معروف «ابن شبیب» از امام رضا علیهالسلام است که در آن جایگاه ماه محرم و مصیبت امام حسین علیهالسلام تبیین شده و گریه بر آن حضرت به عنوان پیوندی آگاهانه با جبهه حق معرفی میشود. این جریان معرفتی در طول تاریخ ادامه یافت تا به عصر امام دوازدهم، حضرت حجت بن الحسن عجل الله تعالی فرجه رسید؛ آنجا که در فرهنگ انتظار نیز کربلا حضوری زنده دارد و در روایات آمده است که شعار یاران آن حضرت «یا لثارات الحسین» خواهد بود، گویی نهضت عاشورا جریانی است که از کربلا آغاز شد و تا برپایی عدالت نهایی در جهان امتداد یافته است.